| 
| Peter Rufai, hier op een terrasje in Antwerpen, speelde 2 WK's. Hij speelde in '94 het WK in de Verenigde Staten en in '98 het WK in Frankrijk. Telkens bereikte hij met Nigeria de tweede ronde. (foto: Foto Solidair, Thomas Blommaert) Bron interview: http://www.solidaire.org | Met Ghana werd vorige week het laatste Afrikaans land uitgeschakeld op het WK voetbal. Het ontlokte een journalist de uit-spraak dat de Afrikanen mogen proberen wat ze willen, wereldkampioen zullen ze toch nooit worden. Peter Rufai (43) lacht als we hem de quote voor de voeten gooien. "Op dit moment is geen enkel Afrikaans land rijp om het WK te winnen, dat klopt. Maar zeg nooit nooit. De Afrikanen zijn met vijf deelnemende landen ondervertegenwoordigd op het WK en ze ontbreken vaak ervaring. Maar dat zijn zaken die in de toekomst kunnen veranderen." Zelf heeft Peter Rufai ervaring zat. De Nigeriaan speelde niet alleen in zes ver-schillende landen, waaronder België (Lokeren en Beveren) en Spanje (Deportivo La Coruna), hij kwam ook 65 keer uit voor de nationale ploeg van zijn land. En kruiste op twee WK's de degens met legendes als Baggio, Maradona en Stoichkov. Vandaag werkt Rufai op de jeugddienst van de stad Antwerpen. We ontmoeten hem op een terrasje aan de Groenplaats, waar we deze eerste vraag afvuren. Als wij ons Afrikaanse voetballers voor de geest halen, denken we aan dartele aanvallers of virtuoze spelverdelers, maar in geen geval aan doelmannen. Waarom wordt een Afrikaan doelman? Peter Rufai. (grinnikt) Eigenlijk wilde ik geen keeper worden. Ik was een spits of een aanvallende middenvelder. Maar toen ik 13 was, speelde ik met de schoolploeg een wedstrijd waarin we vrij snel 3-0 achter stonden. Na het derde tegendoelpunt begon onze keeper er met zijn pet naar te gooien. Ik wisselde van plaats met hem en speelde nog een fantastische match. (met een brede glimlach) Er ging geen bal meer binnen. Na de wedstrijd zei iedereen: "Rufai moet vanaf nu altijd in doel staan". En Rufai bleef staan! Wat betekent voetbal in Afrika? Peter Rufai. Alles, de mensen zijn zot van het spelletje. Je kan het niet vergelijken met de manier waarop men het hier beleeft. Als Nigeria speelt in Lagos, zitten er tot 100.000 mensen op de tribunes, terwijl er officieel maar 30.000 binnen kunnen. Vanwaar die passie komt, weet ik niet. Maar voetbal is iets positiefs, het zorgt voor energie. Het is ook een wereldtaal. Mensen die nooit lachen, dansen als ze een voetbalmatch zien. Je speelde op twee WK's. Aan welk bewaar je de beste herinneringen. Peter Rufai. Dat van 1994 in de Verenig-de Staten, waarop ik ook kapitein was. Nigeria haalde toen voor het eerst de tweede ronde, waarin we onverdiend verloren van Italië: 2-1 in de laatste minuut van de verlengingen. In 1998 was ik zelf iets minder. Ik werd pas op het laatste moment bij de selectie gehaald, omdat de keeper er in de laatste voorbereidingswedstrijden niks van bakte. Toen ik een telefoontje kreeg met de vraag snel mijn valiezen te pakken, zat ik in een discotheek in Madrid. Ik had al een tijdje niet getraind en zou de volgende dag met mijn familie op verlof vertrekken naar Cuba. Niet de ideale voorbereiding dus. We bereikten opnieuw in de tweede ronde, maar verloren tegen Denemarken met 1-4. Tegenwoordig werk je op de jeugddienst in Antwerpen. Wat doe je precies? Peter Rufai. Ik organiseer mee activiteiten op de pleintjes in Antwerpen en zijn districten, voor kinderen vanaf vier jaar. Een heel leuke job. Het is altijd mijn droom geweest om met de jeugd te werken. Vandaar ook dat ik voetbalscholen opstartte in Nigeria en Spanje. Of ik als oud-voetballer niet gewoon aan een strand kan gaan liggen om mijn geld te tellen? (giert het uit) Veel mensen denken dat alle spelers na hun carrière binnen zijn, hé. Maar het leven is duur, zeker sinds de komst van de euro. Als ik met een beetje geld op zak door Antwerpen loop, is het een half uur later op. Neem nu de ge-stegen huishuur. Met wat ik nu betaal voor een studio, kon ik tien jaar geleden een appartement huren. Hoe bevalt Antwerpen je? Peter Rufai. Ik woon hier nu vijf jaar. Het is een mooie stad, maar ik maak me soms zorgen over het toenemende racisme. Ik heb zelf met niemand problemen, maar ik zie wat ik zie als ik op straat wandel. Ben je zelf al slachtoffer geweest van racisme? Peter Rufai. Twee keer. Een keer in het verkeer, toen een automobilist 'zwarte aap, ga terug naar je land' riep. Dat is niet leuk, maar zegt vooral veel over die man. Wat ik echter veel erger vond, was wat ik in het districtshuis meemaakte. Daar beet een ambtenaar mij toe: "Buiten, jij illegaal, ik kan niks doen voor jou". Dát deed pas pijn en geen enkel medicijn kan die pijn genezen. De staat is niet de bakker of de beenhouwer, hé. Ambtenaren mogen niet racistisch zijn. En in het voetbal, kreeg je daar ooit te maken met racisme? Peter Rufai. In Nederland, ja. Ik speelde met Go Ahead Eagels tegen Willem II. In de eerste helft was ik super, ik pakte alle ballen. Wat zie ik echter, als ik na de rust het veld oploop, in mijn doel liggen? Een plastiek zak met bananen! Maar ik ben een doelman, geen monkey (grijnst) .Die supporters probeerden mij uit mijn concentratie te halen, maar dat lukte niet. Ik ben heel de tijd blijven lachen naar het publiek en liet geen bal binnen.
Peter Rufai zapt doorheen het WK: De mooiste match Ghana-Italië door het mooie spel van twee ploegen die streden voor de over-winning, de spanning en de fair-play. De ontgoocheling Servië-Montenegro, een heel ervaren ploeg met heel veel spelers uit grote Europese competities. Dat het team er niks van bakte, heeft me erg verbaasd. De verrassing Ghana. Tijdens de Africacup van dit jaar stelde de Ghanese ploeg nochtans niks voor. (schatert het uit) Ik dacht: "Amai, wat gaat dat worden op het WK? God, help hen." De beste speler Toch wel de Braziliaan Ronaldinho. Wat een klasbak! De beste doelman Geen idee. Ik heb nog geen keeper gezien waarvan ik echt onder de indruk was. Geen Van Breukelen (de vroegere doelman van PSV en de Nederlandse nationale ploeg, nvdr), geen Jean-Marie Pfaff of geen Michel Preud'homme. Geen zwarte panters met persoonlijkheid en een mooie techniek. Tegenwoordig boksen veel doelmannen de bal gewoon weg in plaats van hem te pakken. Dat zag je Preud'homme nooit doen, hoor. (demonstreert enthousiast van op zijn stoel hoe je een bal uit doel moet zweven). Die ging van links naar rechts als een elastiek. 
terug |